Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Τα αχυρένια σπίτια (α μέρος) - Κριτσά (β μέρος) - Αρχάνες


Πρωτοβουλίες εναλλακτικής - φυσικής δόμησης από την Κρήτη. Με πρώτη ύλη το άχυρο και τον πηλό και πολλή προσωπική εργασία, ομάδες στο Λασίθι, στις Αρχάνες, στα Χανιά και αλλού κατασκευάζουν σπίτια με απόλυτα φυσικά υλικά και σημαντικά χαμηλότερο κόστος. Πρώτο μέρος. Το συγκεκριμένο ρεπορτάζ έχει δύο ενότητες. Στην πρώτη ταξιδεύουμε μέχρι την Κριτσά, κοντά στον Άγιο Νικόλαο, και συναντάμε την Ομάδα Φυσικής Δόμησης Κρήτης. Η ομάδα έχει ήδη κατασκευάσει αρχικά «πειραματικά» σπίτια με πρώτη ύλη το cob, δηλαδή μπάλες από χώμα, άμμο και άχυρο σε διαφορετικές αναμείξεις ανάλογα με την τελική χρήση. Η φυσική δόμηση και η βιοκλιματική αρχιτεκτονική αφορούν πρακτικές που έχουν σαν αποτέλεσμα την εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, τόσο στη φάση κατασκευής μιας κατοικίας, όσο και στη διατήρηση σταθερών συνθηκών διαβίωσης σε αυτήν, με σημαντικό περιβαλλοντολογικό και ταυτόχρονα οικονομικό όφελος. Ωστόσο, η νομοθεσία στην Ελλάδα δεν καλύπτει μέχρι στιγμής όλες τις κατηγορίες κτηρίων που κατασκευάζονται εξολοκλήρου από φυσικά υλικά. Επισήμως θεωρούνται ως "ελλιπούς στατικότητας", ενώ απαιτείται η ύπαρξη ξύλινου, μεταλλικού ή άλλου σκελετού πάνω στον οποίο θα προστεθεί το υλικό της επιλογής του κτίστη. - See more at: http://www.politestv.gr/index.php?id=1000&article=78#sthash.rRpFORKE.dpuf Τα αχυρένια σπίτια (β μέρος) - Αρχάνες Μια ξενάγηση στο “Archanes Project”, λίγο έξω από τις Αρχάνες Ηρακλείου και στην ανέγερση δύο βιοκλιματικών κατοικιών με ξύλινο σκελετό και τοιχοποιία με βάση τη λάσπη και το άχυρο. Το δεύτερο μέρος του ρεπορτάζ για τις πρωτοβουλίες φυσικής δόμησης στην Κρήτη. Για τα δύο σπίτια στις Αρχάνες εκδόθηκαν οικοδομικές άδειες, αφού πρώτα οι ίδιοι οι κατασκευαστές πιστοποίησαν τα υλικά τους, ενώ ο επικεφαλής του project μας εξηγεί τις ευνοϊκές προβλέψεις του νέου νόμου, βάσει του οποίου επιδοτούνται με επιπλέον δόμηση τα κτήρια που κατασκευάζονται από φυσικά υλικά. Οι ιδιοκτήτες των «αχυρένιων» σπιτιών στις Αρχάνες τονίζουν πως τόσο κατά τη διάρκεια κατασκευής, όσο και μετά την ολοκλήρωσή τους, θα είναι επισκέψιμα για το κοινό. Στόχος είναι η ενημέρωση του κοινού σχετικά με το αισθητά χαμηλότερο κόστος κατασκευής και διαβίωσης μέσα σε ένα τέτοιο κτήριο, αλλά κυρίως η επαφή με μια διαφορετική φιλοσοφία και στάση ζωής και η αρμονική συνύπαρξη με τη φύση... Η Κρήτη, λόγω κλίματος, είναι ιδανικός τόπος για την κατασκευή κτηρίων με μεθόδους φυσικής δόμησης και εκτός από την Κριτσά και τις Αρχάνες αντίστοιχες πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί στα Χανιά, στο Παλαιόκαστρο Ηρακλείου και αλλού. http://www.politestv.gr

Τον γύρο του διαδικτύου κάνει εντυπωσιακό γραφείο - PC που κατασκεύασε Κερκυραίος!

Μια μοναδική κατασκευή η οποία συνδυάζει χειροτεχνία και τεχνολογία...
από έναν Κερκυραίο ερασιτέχνη. Απολαύστε τις εντυπωσιακές φωτογραφίες!







Big Eureka - Η Ενεργειακή Μηχανή Joseph Newman


Πως φτιαχνω καυστικη ποτασα (για χρηση στην παρασκευει σαπουνιου)


Η καυστικη ποτασα (ΚΟΗ) ειναι βασικο συστατικο για την παρασκευει σαπουνιου. Οι παλαιοτεροι ηξεραν και την παρασκευαζαν απο την σταχτη, που εμενε στο τζακι. Δειτε στο παρακατω video τον τροπο. Θα πρεπει να δωθει προσοχη, στο οτι η σταχτη που χρησιμοποιειτε ειναι ΜΟΝΟ απο καθαρα/γνησια ξυλα και δεν περιεχουν αλλες ουσιες. Ουτε καν επεξεργασμενα με χημικα ξυλα. Κοσκικιζουμε την σταχτη, ωστε να παρουμε μια απαλη πουδρα (οπως το αλευρι) και μετα, αφου την τοποθετησουμε σε ενα κουβα, προσθετουμε τοσο νερο, ωστε το μιγμα να παρει την υφη πχ. μιας κρεμας. Αφηνουμε το μιγμα, αρκετη ωρα, μεχρι να συγκεντρονετε στο επανω μερος ενα καφετι υγρο. Αυτο το υγρο ειναι η ποτασα. Για να δοκιμασουμε αν ειναι ετοιμη, βαζουμε ενα αυγο (κατα προτιμηση χωριατικο) και αν επιπλεει ειναι ενταξει, αν οχι, αφηστε το μιγμα πιο πολυ ωρα ή προσθεστε σταχτη και αφηστε το παλι να βγαλει τα υγρα. Nα διευκρινησω οτι αλλο ειναι το "καυστικο αλας", (NaOH) που χρησιμοποειτε και αυτο για την παρασκευει σαπουνιου και αλλο η καυστικη ποτασα (ΚΟΗ). Με την καυστικη ποτασα φτιαχνονται μαλακα/υγρα σαπουνια ενω με το καυστικο αλας, σκληρα. Σε συνταγες που χρησιμοποιουνε καυστικη ποτασα αλλα τελικα παρασκευαζετε σκληρο σαπουνι, θα παρατηρησετε οτι στην συνταγη χρησιμοποιειτε σιγουρα αλατι. Στην ουσια χρησιμοποιωντας το αλατι (NaCl) με την καυστικη ποτασα, παρασκευαζετε καυστικο αλας και γιαυτο το σαπουνι τελικα βγαινει σκληρο. Ενας αλλος τροπος για να φτιαξετε την ποτασα, ειναι να παρετε ενα κουβα και αφου του κανετε τρυπες στον πατο βαλτε ενα πανι και μετα γεμιστε το με σταχτη. Τοποθετηστε καπου ψηλα τον κουβα με την σταχτη και απο κατω βαλτε ενα δοχειο για να περισυλλεξετε την ποτασα. Ριξτε σιγα-σιγα νερο στον κουβα με την σταχτη. Θα δειτε οτι σιγα-σιγα απο κατω θα πεφτει το ιδιο σκουροχρωμο/καφετι υγρο. Οταν αρχισει και γινετε διαφανες σημαινει οτι βγαινει νερο, μονο και πρεπει να σταματησετε. Κανετε παλι την δοκιμη με το αυγο για να δειτε αν ειναι ενταξει. http://fugazigr.wordpress.com/2011/06/04/%CF%80%CF%89%CF%82-%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%B1%CF%87%CE%BD%CF%89-%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7/

Μην πετάξεις τη στάχτη από το τζάκι. Δες πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις!


 Είναι πολύ ευχάριστο να ζεσταινόμαστε το χειμώνα από την φωτιά, με μια ξυλόσομπα ή τζάκι! Από αυτή τη φυσική ζέστη φωτίζεται το σπίτι, ψήνεται το φαγητό, στεγνώνονται τα ρούχα, ζεσταίνεται το νερό, και ….
φυσικά μένει στο τέλος η πολύτιμη στάχτη! Δεν πετάμε την στάχτη, δεν είναι καθόλου άχρηστη ή… σκουπίδι. Συνεχίζουμε να την χρησιμοποιούμε, όπως έκαναν και παλιά και αυτό μας κάνει να νοιώθουμε απερίγραπτη χαρά! Η στάχτη από ξύλα είναι η σκόνη που έμεινε από την καύση τους . Ξύλα εννοούμε μόνο φυσικά, όχι με βαφές, κόλες ή επεξεργασμένα. Πρέπει να προσέχουμε να μην πετάμε μέσα στην φωτιά πλαστικά, αποτσίγαρα, ή οτιδήποτε άλλο σκουπίδι που μπορεί να μολύνει την στάχτη. Περιμένουμε να κρυώσει εντελώς και μετά την συλλέγουμε. Από την στάχτη ξεχωρίζουμε την άσπρη στάχτη που έχει μείνει πάνω-πάνω από τα καρβουνάκια και την αποθηκεύουμε σε ένα μεταλλικό δοχείο με καπάκι. Τα καρβουνάκια τα κρατάμε σε άλλο δοχείο. Δεν πετάμε τίποτα, γιατί όλα χρειάζονται! Πάμε τώρα να αναλύσουμε τι περιέχει η στάχτη και είναι τόσο πολύτιμη! Η στάχτη περιέχει κυρίως ανθρακικό ασβέστιο από 25% έως 45%(το οποίο είναι ένα ανόργανο αλάτι με χημικό τύπο CaCO3.), λιγότερο από 10 % περιέχει Κάλιο (Κ), και λιγότερο από 1% φωσφορικό άλας. Υπάρχουν ιχνοστοιχεία σιδήρου, μαγγανίου, ψευδαργύρου, χαλκού και μερικά βαρέα μέταλλα (όπως ο μόλυβδος, το κάδμιο, το νικέλιο και το χρώμιο). Δεν περιέχει άζωτο. Ωστόσο αυτοί οι αριθμοί ποικίλλουν ανάλογα με την θερμοκρασία καύσης των ξύλων. Η καύση επηρεάζει πολύ τη σύνθεση και την ποσότητά της στάχτης, και κατά συνέπεια υψηλότερη θερμοκρασία μειώνει την απόδοση της στάχτης. Οπότε για καλύτερη ποιότητα στάχτης η χαμηλή θερμοκρασία είναι ιδανικότερη. Σκληρά ξύλα συνήθως παράγουν περισσότερη στάχτη από τα μαλακά, όπως των κωνοφόρων και ο φλοιός και τα φύλλα παράγουν γενικά πιο πολύ στάχτη από το εσωτερικό ξυλωδών τμημάτων του δέντρου. Κατά μέσο όρο, η καύση των ξύλων δίνει περίπου 6-10% στάχτες. Παρακάτω θα αναλύσουμε τις χρήσεις της στάχτης, για να μπορούμε να γνωρίζουμε πώς να την χρησιμοποιήσουμε!Χρήσεις της στάχτης 1. Μπορούμε να φτιάξουμε αλισίβα, απλά βράζουμε 2 με 3 κουταλάκια στάχτη σε 1 μπρίκι με νερό και μετά την σουρώνουμε με ένα φίλτρο του καφέ. Είναι το καλύτερο απορρυπαντικό γενικής χρήσης, καθαρίζει, λευκαίνει και απολυμαίνει ρούχα, πατώματα, τζάμια, ασημικά, πιάτα, σκουριές που έχουν ποτίσει στα μάρμαρα, κα.
2. Βουτάμε ένα υγρό πανί σε στάχτη ή σε αλισίβα και: καθαρίζει τις γυάλινες πόρτες από το τζάκι. Τρίβουμε τα τζάμια με ένα υγρό σφουγγάρι βουτηγμένο στη στάχτη. Μια πάστα από στάχτη και νερό μπορεί να αφαιρέσει τους λεκέδες από τα έπιπλα.
3. Αν θέλουμε να φύγει γρήγορα ένας λεκές από τα ρούχα την στιγμή που έγινε, βάζουμε πάνω του λίγη στάχτη και μετά από πέντε λεπτά τον τρίβουμε με ψίχα ψωμιού.
4. Η στάχτη χρησιμοποιείται για να διώξουμε τις άσχημες οσμές. Απλά την βάζουμε πάνω σε οτιδήποτε μυρίζει άσχημα. Πχ. Σε παλιές τουαλέτες, τουαλέτα της γάτας. 
5. Για να ξεμυρίσει το ψυγείο μας βάζουμε μέσα ένα πιάτο με καρβουνόσκονη (από ξυλοκάρβουνο), και την ανανεώνουμε μέχρις ότου φύγει κάθε μυρωδιά.
6. Χρησιμοποιείται και στο πλύσιμο των δοντιών.
7. Μπορούμε να λουστούμε πολύ φυσικά με την αλισίβα, και να χρησιμοποιήσουμε ξύδι στο ξέβγαλμα, αυτό ευνοεί περισσότερο το λιπαρό μαλλί.
8. Την αλισίβα την χρησιμοποιούμε στην κουζίνα μας σε πολλά γλυκά και φαγητά, όπως στην παρασκευή μουσταλευριάς, στα μελομακάρονα, στο ψωμί. Εκτός από την υπέροχη γεύση και την βελούδινη υφή που δίνει στα φαγητά μας καθαρίζει το έντερο από τους παθογόνους μικροοργανισμούς. Το ψωμί γίνεται πιο αφράτο και το βοηθά να μην τρίβεται.
9. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η στάχτη του ξύλου έχει χρησιμοποιηθεί στη γεωργία, δεδομένου ότι ανακυκλώνει τα θρεπτικά συστατικά πίσω στην γη. Η στάχτη χρησιμοποιείται και ως λίπασμα, αλλά δεν περιέχει άζωτο. Επίσης δεσμεύεται διοξείδιο του άνθρακα από τους μικροοργανισμούς μέσα στο χώμα η ανάπτυξη των οποίων ενισχύεται από τη στάχτη και η γη γίνεται πιο εύφορη. Λόγω της παρουσίας του ανθρακικού ασβεστίου εξουδετερώνεται η οξύτητα του εδάφους, αυξάνοντας το pH του και αυξάνει την δραστηριότητα των βακτηρίων του εδάφους. Η αύξηση της αλκαλικότητας του εδάφους επηρεάζει την θρέψη των φυτών. Θρεπτικές ουσίες είναι πιο εύκολα διαθέσιμες στα φυτά, όταν το έδαφος είναι ελαφρώς όξινο. Αλλά επειδή αυξάνεται πολύ το pH του εδάφους με την προσθήκη μεγάλων ποσοτήτων μπορεί να κάνει κακό παρά καλό. Η στάχτη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε φυτά που αγαπάνε όξινα εδάφη, όπως είναι οι πατάτες, τα βατόμουρα. Είναι καλο να χρησιμοποιείται με φειδώ και γίνεται τακτικά έλεγχος του PH του εδάφους.
10. Δυναμώνει τα φυτά που αγαπούν το ασβέστιο, όπως είναι οι ντομάτες, τα αμπέλια, οι φασολιές, το σπανάκι, ο αρακάς, τα αβοκάντο, τα σκόρδα κα. Ακόμα ευδοκιμούν και οι τριανταφυλλιές. Μπορούμε να προσθέσουμε 1 / 4 φλιτζανιού σε κάθε λάκκο κατά τη φύτευση.
11. Μια κουταλιά στάχτη ανά 1000 λίτρα νερό δυναμώνει υδρόβια φυτά.
12. Βοηθάει τα φυτά να μην παγώσουν τον χειμώνα αν ρίξουμε πάνω τους μια στρώση από στάχτες.
13. Απωθεί ζώα, τίποτα δεν πλησιάζει την στάχτη! Με την στάχτη απομακρύνονται από τον κήπο διάφορα έντομα και παράσιτα όπως γυμνοσάλιαγκες και σαλιγκάρια κα.
14. Διώχνει τα μυρμήγκια αν ρίξουμε λίγη στάχτη στην μυρμηγκοφωλιά τους. Δεν μπορούν να μεταφέρουν την στάχτη όποτε θα αλλάξουν φώλια!
15. Σκορπίζουμε στάχτη στις γωνίες και στα σκοτεινά σημεία της αποθήκης μας ή του σπιτιού μας. Όσο υπάρχει στάχτη δεν θα πλησιάζουν ποντίκια, κατσαρίδες, έντομα.
16. Απωθεί τις ψείρες (στο τριχωτό της κεφαλής), τους ψύλλους και τα τσιμπούρια από τα κατοικίδια ζώα. Μπορούμε να φτιάξουμε ένα μίγμα στάχτης μαζί με ξύδι ώστε να γίνει μια πηχτή λάσπη και να την αλείψουμε στο τριχωτό.
17. Απωθεί τον σκόρο. Μπορούμε να ρίξουμε στάχτη στα ρούχα μας και μετά να τα αποθηκεύσουμε και όταν θα θέλουμε να τα χρησιμοποιήσουμε απλά τα τινάζουμε. Μπορούν έτσι να μείνουν αρκετά χρόνια χωρίς να πάθουν τίποτα απολύτως.
18. Η ποτάσα (Υδροξείδιο του καλίου, ΚΟΗ) μπορεί να παραχθεί από στάχτη και αποσταγμένο νερό, η οποία με τη σειρά της μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή σαπουνιού. Η διαδικασία είναι λίγο πολύπλοκη και χρονοβόρα και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή γιατί η ποτάσα είναι καυστική.
19. Χρησιμοποιείται στα αιώνια αυγά, τα οποία είναι κονσερβοποιημένα αυγά που φτιάχνουν στην Ανατολή και χρησιμοποιούνται στην κουζίνα τους. Τα αυγά μπορούν να διατηρηθούν με μείγμα πηλού, στάχτης, αλάτι, ασβέστη, και φλοιού του ρυζιού για αρκετές εβδομάδες έως αρκετούς μήνες, ανάλογα με τη μέθοδο της επεξεργασίας.
20. Η σόδα (Ανθρακικό νάτριο Na2CO3, σόδα πλυσίματος) μπορεί να παραχθεί από την στάχτη. Η σόδα είναι γνωστή για την καθημερινή χρήση της ως αποσκληρυντικό του νερού.
Na2SO4 + CaCO3 + 2 C → Na2CO3 + 2 CO2 + CaS
Η σόδα παράγεται από βράσιμο του μίγματος στάχτης και νερού, και στη συνέχεια συλλέγεται όταν το νερό εξατμιστεί.
21. Η στάχτη λιώνει τον πάγο επειδή περιέχει αλάτι. Είναι λίγο πιο από το αλάτι ή άλλες χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας.
22. Φίλτρο
Τα κάρβουνα που μένουν από την καύση (τα μαύρα κομμάτια, όχι η γκρι / λευκή στάχτη) μπορούμε να τα χτυπήσουμε με ένα σφυρί και στη συνέχεια να τα αλέσουμε με ένα γουδοχέρι ή μπλέντερ και να πάρουμε μια λεπτή σκόνη. Η σκόνη αυτή από τα κάρβουνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φίλτρο. 
23. Χρησιμοποιείται για να φιλτράρουμε το κρασί μας αν μας βρήκε λίγο θολό.
24. Αν το νερό πηγής μας έχει σκουλήκια ή κυπρίνους μπορούμε να το φιλτράρουμε την στάχτη και παίρνουμε ένα πεντακάθαρο νερό.
25. Αφύγρανση
Κομμάτια από άνθρακα (κάρβουνο) τοποθετούνται σε μεταλλικά δοχεία με τρύπες και μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση υγρασίας σε μέρη όπως τα ντουλάπια, τα υπόγεια, κάτω από τους νεροχύτες κλπ. 
26. Σβήνουμε τη φωτιά , πολύ εύκολα και γρήγορα πετώντας στάχτη πάνω της.
27. Τα παλιά χρόνια χρησιμοποιούσαν για την συντήρηση των σπόρων όπως των φασολιών μεγάλα πήλινα δοχεία που από πάνω τα κάλυπταν με παχύ στρώμα από στάχτη. Αυτό βοηθούσε να μην τα φάνε τα σκαθάρια. Μία μελέτη στη Νιγηρία δείχνει ότι η στάχτη ξύλου αφυδατώνει τους σπόρους και τους καθιστά λιγότερο επιρρεπή σε μόλυνση.
28. Χρησιμοποιείται σε πληγές για να σκοτώσει κάθε μικρόβιο και να γίνει η επούλωση πολύ γρήγορα. Διαλύουμε λίγο χειροποίητο σαπούνι μέσα στην αλισίβα και πλένουμε με αυτό την πληγή χωρίς να την ξεπλύνουμε μετά.
29. Ψυγείο χωρίς ηλεκτρικό. Μπορούμε να διατηρήσουμε φρούτα και λαχανικά χωρίς να πάθουν τίποτα για πολλές μέρες έως και χρόνια! Σκάβουμε έναν λάκκο, τον γεμίζουμε με στάχτη τοποθετούμε τα λαχανικά έτσι ώστε να μην έρχονται σε επαφή το ένα με το άλλο αλλά ούτε και με το χώμα. Σκεπάστε τον λάκκο με ,ένα ξύλο και τα αφήνουμε.
30. Παλιά για να διατηρήσουν την πυτιά, την βάζανε μέσα σε ένα κέρατο, το γεμίζανε με στάχτη, το σφραγίζανε με λάσπη και κρεμούσανε σε ένα δέντρο. Το αφήνανε εκεί για χρόνια χωρίς να πάθει τίποτα απολύτως η πυτιά.
Σίγουρα θα υπάρχουν και αλλες χρήσεις που δεν ανακάλυψα ακόμα!!!

 http://www.katohika.gr

Ηλιακος αποστακτηρας


μετατρέψετε το χειροδράπανο σε Radial.


Ο χρυσός των κυμάτων


Την ώρα που στις παραωκεάνιες χώρες ετοιμάζονται «φάρμες» κυματογεννητριών, στην Ελλάδα μια πατέντα μοιάζει κομμένη και ραμμένη για τον απαλό παφλασμό των ακτών μας
Ο χρυσός των κυμάτων
Το μοντέλο της ελληνικής εφεύρεσης Triton II

44

εκτύπωση 
 
Καρφώσαμε τα πανάκριβα φουρφουράκια των Δανών στα βουνά μας, καταξοδευτήκαμε απλώνοντας τα φωτοβολταϊκά Κινέζων και Γερμανών στα χωράφια μας και ετοιμαζόμαστε να μοιράσουμε σε Αμερικανούς, Ρώσους, Νορβηγούς και Ισραηλινούς τα υποθαλάσσια οικόπεδα υδρογονανθράκων μας. Καθ' ότι, αφού άλλοι έχουν το know-how και εμείς τους χρωστάμε το καταπέτασμα, χαλάλι τους!

Τώρα... περπατώντας «στην έρημη γη», κοιτάμε άδειοι και ξέψυχοι τα ασίγαστα κύματα της θάλασσάς μας. Μήπως όμως εκεί κρύβεται ένας θησαυρός ανεξάντλητος, ένα χρυσός που μπορούμε να εκμεταλλευθούμε χωρίς να μας εκμεταλλεύονται; Κάποιοι μάς είπαν πως «ναι»... και «Το Βήμα» βάλθηκε να καταλάβει το «πώς».

Λίκνο ασίγαστο όταν όλοι κοιμούνται
Με αφορμή το άρθρο «Οσα φέρνει ο άνεμος!» (www.tovima.gr/science/article/?aid=484346), ένας αναγνώστης έθεσε μια επιπλέον πτυχή του ζητήματος: «Η διαφορά στην ενεργειακή απόδοση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι η διάρκεια και η ενεργειακή πυκνότητα.  Καθώς η ενεργειακή πυκνότητα του νερού είναι 800 φορές μεγαλύτερη εκείνης του ανέμου, ακόμη και ένας μικρός κυματισμός φτάνει για να ενεργοποιήσει έναν πλωτήρα. Ως προς τη διάρκεια, όταν ο άνεμος σταματήσει ή νυχτώσει, ο κυματισμός στη θάλασσα εξακολουθεί να υπάρχει για πολλές ώρες μετά. Και όσο για το κόστος, για να βγάζεις 1 ΜW χρειάζεσαι ανεμογεννήτρια των 1.200.000 - 1.500.000 ευρώ ή φωτοβολταϊκά υπερδιπλάσιου κόστους. Για να βγάζεις όμως αυτό το μεγαβάτ από τα κύματα, φτάνει και περισσεύει μια επένδυση ύψους 700.000 ευρώ. Γιατί δεν την κάνουμε αυτή την επένδυση; Ο νοών νοείτω!».

Ο αναγνώστης μου μιλούσε για κάτι διόλου άγνωστο. Μιλούσε για την ενέργεια που μπορούμε να πάρουμε από τα κύματα της θάλασσας - μιας θάλασσας που τυλίγει ολόγυρα την Ελλάδα. Είναι κάτι που «ψάχνουν» εδώ και χρόνια στις χώρες με ωκεάνια κύματα, αλλά υπάρχει τόσο εύκολη, αποδοτική και συμφέρουσα λύση και για το δικό μας μεσογειακό αρχιπέλαγος, καταπώς ισχυριζόταν ο συνομιλητής μου; Εκλεισα ραντεβού μαζί του για να δω την εφεύρεση που είπε ότι κατέχει και βυθίστηκα στο διάβασμα των μέχρι τούδε προσπαθειών «δαμασμού των κυμάτων».

Το κυνήγι της ενέργειας των κυμάτων
Η ιδέα της άντλησης ενέργειας από την κίνηση των κυμάτων είναι παλιά όσο και ο... Ναπολέοντας: το 1799 ο μαθηματικός και μηχανικός Pierre Girard κατέθεσε μαζί με τον γιο του μια εφεύρεση που υποτίθεται ότι θα αξιοποιούσε τη δύναμη των κυμάτων. Ωστόσο την ίδια χρονιά ακολούθησε τον Ναπολέοντα στην Αίγυπτο, ως επικεφαλής της επιστημονικής αποστολής, οπότε τα σχέδιά του έμειναν στα χαρτιά. Για την ιδέα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από τα κύματα χρειάστηκε να περάσει άλλος ένας αιώνας: τον Απρίλιο του 1899 o γερμανός μετανάστης Max Gehre κατέθεσε στον Καναδά την ευρεσιτεχνία του για μια «γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος από τα κύματα». Η ιδέα του ήταν απλή όσο και το θαλάσσιο ποδήλατο: τα κύματα γυρνούν κάποια «πετάλια» και η κινητική ενέργεια μετατρέπεται σε ηλεκτρική.

Το 1910 πολλοί πίστεψαν ότι η νέα αυτή πηγή ενέργειας θα κυριαρχούσε στον καινούργιο αιώνα, όταν είδαν τον Γάλλο Bochaux-Praceique να ηλεκτροδοτεί από τα κύματα το σπίτι του, λίγο έξω από το Μπορντό. Ωστόσο η διάδοση των δικτύων εναλλασσόμενου ρεύματος και οι παγκόσμιοι πόλεμοι έσβησαν το ενδιαφέρον. Ο μόνος που το αναζωπύρωσε στα σοβαρά ήταν ο Ιάπωνας Yoshio Masuda, μεταξύ των ετών 1940 - 1950. Για να φτάσει το θέμα στα ερευνητικά εργαστήρια των πανεπιστημίων, χρειάστηκε να εκδηλωθεί η πρώτη πετρελαϊκή κρίση, το 1973. Η πιο γνωστή εφεύρεση που προέκυψε τότε ήταν του Stephen Salter (1974 - Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου) που μετέτρεπε το 90% της κίνησης των κυμάτων σε ηλεκτρισμό, με απόδοση 81%. Παρά το εντυπωσιακό της απόδοσης, η επακολουθήσασα επίλυση της κρίσης ξαναβύθισε το ενδιαφέρον στο ναδίρ.

Σήμερα η όλη διερεύνηση θυμίζει τον βρασμό που επικρατούσε πριν από 25 χρόνια με τις ανεμογεννήτριες: μυριάδες πατέντες σχετικές με τα κύματα έχουν κατατεθεί, εκατοντάδες δοκιμάζονται στα εργαστήρια και δεκάδες έχουν φθάσει στη δοκιμή σε πλήρη κλίμακα. Κάποιες - όπως εκείνη της Pelamis Wave Power, που ποντίστηκε το 2009 στα νησιά Ορκνεϊ της Σκωτίας - παρήγαγαν ρεύμα που συνδέθηκε με την τοπική ΔΕΗ. Μάλιστα, η ίδια αυτή εταιρεία λειτούργησε και την πρώτη «φάρμα κυματογεννητριών» - στα πέντε χιλιόμετρα βαθιά από την ακτή του πορτογαλικού Οπόρτο -, ώσπου η οικονομική κρίση βούλιαξε τους χρηματοδότες της. Αλλά τα όνειρα δεν έσβησαν παντού: στην Κορνουάλη της Βρετανίας ετοιμάζεται «φάρμα» ισχύος 20 ΜW, στη Βικτόρια της Αυστραλίας άλλη μία των 19 ΜW και στις ακτές του αμερικανικού Ορεγκον άλλη μία του 1,5 ΜW.

H τεχνολογία των κυματογεννητριών
Ξεφυλλίζοντας τις συναφείς πατέντες, διαπιστώνει κανείς ότι οι μηχανές που έχουν σκαρφιστεί οι απανταχού εφευρέτες κατατάσσονται χονδρικά σε τρεις κατηγορίες: α) Επιπλέουσες, δηλαδή... λουκάνικα που στροβιλίζονται στον αφρό των κυμάτων ή ποντισμένες σημαδούρες με πιστόνια που ανεβοκατεβαίνουν. β) Υποβρύχιες, ήτοι γεννήτριες που κάθονται στον βυθό σαν καιροφυλακτούντα καλαμάρια και παράγουν ρεύμα από το τραμπάλισμά τους. γ) Επάκτιες, δηλαδή εγκαταστάσεις καρφωμένες στα βράχια της ακτής, με κινητά μέρη ποντισμένα στη θάλασσα.   

Προκειμένου να δω ό,τι πιο καινούργιο έχει παρουσιαστεί στον τομέα, αναζήτησα τα συμπεράσματα από τη διεθνή έκθεση «Ocean Renewable Energy Conference», που έγινε στις 26 και 27 Σεπτεμβρίου 2012, στο Πόρτλαντ του Ορεγκον (ΗΠΑ). Οπως έγραψε το γνωστό επιχειρηματικό περιοδικό Forbes, τις εντυπώσεις κέρδισαν η γεννήτρια της Atargis (www.atargis.com), το WaveRoller της AW-Energy (aw-energy.com), το iMEC της Oscilla Power (oscillapower.com) και το WET-NZ της WaveEnergy (www.wavenergy.co.nz).

Από τα τέσσερα, πραγματικά καινοτόμο μού φάνηκε το iMEC, το οποίο αξιοποιεί την «ανήκουστη» ιδέα της αντίστροφης μαγνητόστρεψης (reverse magnetostriction). Τι είναι αυτό; Μαγνητόστρεψη είναι η ιδιότητα των σιδηρομαγνητικών υλικών να συστρέφουν τους πόλους τους εσωτερικά και να αλλάζουν εξωτερικά μορφή ή διαστάσεις, κατά τη διάρκεια του μαγνητισμού τους. Η πιο κοντινή επαφή που έχουμε οι κοινοί θνητοί με αυτό το φαινόμενο είναι το βούισμα που ακούμε όταν πλησιάζουμε σε μετασχηματιστές της ΔΕΗ. Το σημαντικό όμως για τις κυματογεννήτριες τύπου iMEC είναι ότι εκμεταλλεύονται το «μαγνητικό στρίψιμο» των πυρήνων τους από την κινητική ενέργεια των κυμάτων και μεταφράζουν σε ηλεκτρική ενέργεια το «ξεστρίψιμό τους»! Κάτι σαν τους πιεζοηλεκτρικούς αναπτήρες δηλαδή. Η κατάληξη είναι να μη χρειάζονται μεγάλες και πολυδάπανες συσκευές στη θάλασσα, αλλά μόνο ποντισμένες στον βυθό αλυσίδες, που όμως οι «θηλιές τους» είναι... μικρογεννήτριες μαγνητόστρεψης.

Τελικά, ετοιμάστηκα για το ραντεβού μου με τον έλληνα εφευρέτη με ανάμεικτα αισθήματα. Από τη μία, το θεωρητικό δυναμικό των κυμάτων ήταν γεμάτο υποσχέσεις: Η European Ocean Energy Association, στις Βρυξέλλες, το εκτιμά μεταξύ 1 και 10 τεραβάτ, όταν όλες οι πηγές ενέργειας του πλανήτη μαζί παράγουν 13 τεραβάτ ετησίως (1 terawatt = 1 δισεκατομμύριο kilowatt). Ακόμη και με τις εκτιμήσεις των σκεπτικιστών ως προς την πραγματική απόδοση των κυματογεννητριών, το δυναμικό αυτό δεν είναι μικρότερο από 0,2 τεραβάτ - αριθμός τριπλάσιος εκείνου των συνολικά εγκατεστημένων ανεμογεννητριών στον πλανήτη. Από την άλλη όμως, το σύνολο σχεδόν των κυματογεννητριών που είχα δει πάσχιζαν να εγκατασταθούν σε ακτές με ωκεάνια κύματα. Ενδεικτικά, η κλίμακα κυματικής ενέργειας του πλανήτη γράφει 10 στην Κύπρο, 13 στην Ελλάδα, 70 στην Ιρλανδία, 97 στο Ακρωτήριο Χορν και 100 στη Νότια Νέα Ζηλανδία. Και ύστερα... ο κύριος λόγος που ακόμη δεν έχει εδραιωθεί αυτή η νέα μορφή ανανεώσιμης ενέργειας είναι οι απανωτές βλάβες από τις τρικυμίες σε πανάκριβα μηχανήματα και εγκαταστάσεις. Χώρια το ότι είχα διαβάσει ένα σωρό μελέτες που έλεγαν πως οι γεννήτριες μέσα στη θάλασσα «τρέλαιναν» τα ψάρια... Τι το κατάλληλο και ασφαλές για τις δικές μας θάλασσες θα είχε να προτείνει αυτός ο άγνωστος εφευρέτης;

Η ελληνική έκπληξη
Στο χτύπημα της πόρτας με υποδέχθηκε ένας χαμογελαστός, κομψός και δραστήριος άνθρωπος, ετών... 94! Ο Κώστας Χατζηλάκος με καλωσόρισε στο γραφείο του και έσπευσε να βγάλει από το πλούσιο αρχείο του τους σχετικούς φακέλους. Ωστόσο ο γύρω χώρος με είχε ήδη αιχμαλωτίσει: ήταν ένα ολοζώντανο μουσείο της αεροπορικής ιστορίας της χώρας μας. Ανάμεσα στα δεκάδες μοντέλα πολεμικών αεροσκαφών, έβλεπα φωτογραφίες που θα αποζητούσε κάθε ιστορικό ντοκυμαντέρ: μαχητικά και βομβαρδιστικά μας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο... στην Κορέα... Ο Αϊζενχάουερ στην Ελλάδα... και φυσικά σε αυτές ο ίδιος ο κ. Χατζηλάκος, στις τόσες γεμάτες δεκαετίες της ζωής του. Προτού καν συνέλθω, εμφανίστηκε ο γιος του Θανάσης - αρχιτέκτων -, ο οποίος μεταξύ άλλων τον ενημέρωσε για την ασφάλεια της άδειας οδήγησής του. Οδηγούσε και οδηγεί!

Νιώθοντας ήδη... ντροπή για τα γυαλιά όρασης που χρησιμοποιούσα για διάβασμα, ρώτησα τον αντιπτέραρχο ε.α.: «Πότε αποστρατευθήκατε;».

«Το 1967» μου απάντησε. «Ημουν αεροπορικός ακόλουθος στην πρεσβεία μας στις ΗΠΑ, όταν η CIA μού ζήτησε να μετάσχω στο πραξικόπημα. Αρνήθηκα και με αποστράτευσαν».

«Και... η ιδέα της εφεύρεσης πότε και πώς σας προέκυψε;».

«Μετά τη δικτατορία, το 1977, όταν ο Αγγελόπουλος με έκανε διευθυντή στη Χαλυβουργική. Εκεί έκανα διάφορες πατέντες για να διευκολύνω εργονομικά τις δουλειές των εργαζομένων, οπότε πειραματιζόμουν συνεχώς με σίδερα. Παράλληλα όμως πήγαινα τους επισκέπτες για κανένα ψαράκι στην παραλία και το μάτι μου έπεφτε συνεχώς στα καΐκια που σκαμπανέβαζε και το παραμικρό κυματάκι. Αναλογίστηκα τι ανεξάντλητη δύναμη είναι αυτή και πώς θα μπορούσα να την κάνω χρήσιμη ενέργεια. Το 1978 όμως έγινα τεχνικός σύμβουλος της αμερικανικής κατασκευάστριας αεροσκαφών McDonnell Douglas, οπότε άργησα να ολοκληρώσω τα σχέδιά μου. Εφτασα στο στάδιο της κατάθεσης ευρεσιτεχνίας πριν από μία δεκαετία, αφού πρώτα είχα μελετήσει όλες τις προτεινόμενες τεχνολογίες αξιοποίησης των κυμάτων».  

«Ξέρετε», του είπα, «όλες όσες διάβασα κι εγώ στοχεύουν σε θάλασσες με πολύ μεγαλύτερο κυματισμό. Και όταν ρώτησα στο ΚΑΠΕ (Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας), μου απάντησαν ότι έχουν ακόμη πολλά προβλήματα...».

Ενας Triton στην ακτή
«Εχουν προβλήματα γιατί σκέφτονται το πολύπλοκο και το ακριβό μέσα στη θάλασσα» απάντησε και μου παρουσίασε έναν παχύτατο τόμο, όπου είχε συλλέξει μεθοδικά όλες τις εφευρέσεις του πλανήτη για κυματογεννήτριες. «Ο Triton όμως που σχεδίασα - και τώρα ο Triton II - τοποθετείται στην ακτή, ακόμη και στον πιο μικρό λιμενοβραχίονα ή αχρησιμοποίητο βράχο, και αποδίδει ακόμη και με τον παραμικρό παφλασμό. Οταν μου έστειλαν από τις ΗΠΑ την εκεί κατοχύρωση της ευρεσιτεχνίας μου, μου είπαν "Genious in its simplicity!" ("Μεγαλοφυές εν τη απλότητί του")».

«Δηλαδή; Τι το διαφορετικό κάνατε από τους άλλους;».

«Απέφυγα οτιδήποτε θα δημιουργούσε προβλήματα στη θάλασσα ή θα επέφερε ενεργειακές απώλειες. Βασίστηκα στον συνδυασμό απλούστατων μηχανισμών. Φανταστείτε ένα πλωτό πιστόνι που ανεβοκατεβαίνει με τη στάθμη της θάλασσας. Μέσω μοχλού καταλήγει σε οριζόντια παλινδρομική κίνηση και μέσω ιμάντα σε μονοκατευθυντήρια περιστροφική, που πανεύκολα μετατρέπεται σε ηλεκτροπαραγωγή. Προσθέστε και έναν μηχανισμό ασφαλείας που ακινητοποιεί τον πλωτήρα (για περιπτώσεις μεγάλης τρικυμίας) και έχετε μια απολύτως αξιόπιστη, λειτουργική, αποδοτική και φθηνή κατασκευή, που παράγει 1 MW σε επιφάνεια εδάφους μόλις 65Χ10 μ. Δείτε την και στο Διαδίκτυο» είπε και μου έδειξε την ιστοσελίδα: www.toswet.com/images/anim640.swf/.

Αναρωτήθηκα πόσοι 94χρονοι παγκοσμίως χειρίζονται τον υπολογιστή με τη δική του άνεση, αλλά... έμεινα στο θέμα: «Την οποία κατασκευή έχετε δοκιμάσει σε πραγματικές συνθήκες;».

«Βεβαίως» απάντησε και μου έδειξε τα πορίσματα μελετών από το 2002 και το 2003. Τα θετικότατα συμπεράσματα υπέγραφαν το ΚΑΠΕ, το ΕΜΠ, το RAMBOLL της Δανίας, το Queens University Belfast της Βρετανίας και το University College Cork της Ιρλανδίας.       



Η iMEC μοιάζει με απλή σημαδούρα. Οι «αλυσίδες της» όμως είναι ευαίσθητες στις δονήσεις μικρογεννήτριες.

Πλεονεκτήματα της επάκτιας λύσης
Συνοπτικά, τα πλεονεκτήματα που καταγράφονταν για την εφεύρεση του κ. Χατζηλάκου ήταν:
  • Ο μηχανισμός μετατροπής των κατακόρυφων κινήσεων της επιφάνειας της θάλασσας σε περιστροφικές για κίνηση ηλεκτρογεννήτριας είναι απλής κατασκευής.
  • Η επάκτια εγκατάσταση του μηχανισμού εγγυάται υψηλό δείκτη ασφαλείας προσωπικού και μηχανισμών, σε αντίθεση με τις υπεράκτιες εγκαταστάσεις.
  • Η δυνατότητα εγκατάστασης του μηχανισμού επάνω σε κυματοθραύστη ή προβλήτα συνεπάγεται διττή χρήση του συστήματος: παραγωγή ενέργειας αφενός, προστασία ακτής ή λιμενικής εγκατάστασης αφετέρου.
  • Λόγω της επάκτιας εγκατάστασης η κατασκευή και λειτουργία του μηχανισμού είναι οικονομική. Η διάβρωση περιορισμένη και η πρόσβαση για έλεγχο / συντήρηση / επισκευή πολύ απλή και ασφαλής. 
  • Γίνεται εκμετάλλευση της ανάκλασης του κύματος επάνω στον κυματοθραύστη ή στην προβλήτα, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του προσπίπτοντος κυματισμού και αύξηση της ενεργειακής απόδοσης του κύματος περίπου στο διπλάσιο.
  • Η απόδοση του ηλεκτρικού ρεύματος είναι άμεση, χωρίς επιβάρυνση του περιβάλλοντος. 
  • Είναι δυνατή και εύκολη η τοποθέτηση σε σειρά πολλών κυματικών μονάδων.

«Ποιο είναι το συνολικό κόστος μιας μονάδας 1 MW;» ρώτησα.

«Με μοναδιαία παραγγελία, αυτή τη στιγμή είναι λιγότερο από 700.000 ευρώ. Αν μπει σε γραμμή παραγωγής, θα υποδιπλασιαστεί. Αλλά, ακόμη και τώρα, σκεφθείτε το διπλάσιο κόστος μιας αντίστοιχης ανεμογεννήτριας ή το πολλαπλάσιο των φωτοβολταϊκών, συν το κόστος γης που επισύρουν. Αλλά υπάρχουν και πλεονεκτήματα που δεν τα σκέφτονται συνήθως όσοι αποφασίζουν για τη χώρα...».

«Τι εννοείτε;» ρώτησα παραξενεμένος.

«Αναλογιστείτε το ενεργειακό τοπίο που προδιαγράφεται με τις έως τώρα επίσημες κατευθύνσεις: ανεμογεννήτριες στα βουνά και στις θάλασσες, φωτοβολταϊκά στα χωράφια, πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και φυσικού αερίου στα πελάγη μας. Και έπειτα σκεφθείτε μονάδες όπως αυτή που προτείνω, σε κάθε λιμάνι ή ακτή της στεριάς μας και των νησιών μας: αλυσίδες ολόκληρες από μικρές μονάδες, που θα παρέχουν αντίστοιχο δυναμικό ηλεκτροπαραγωγής, παραμένοντας αδιόρατες, ακόμη και κάτω από θάμνους. Στην πρώτη περίπτωση έχετε εμφανέστατους και ευάλωτους στόχους σε κάθε σύρραξη, στη δεύτερη δυσδιάκριτους και πανεύκολα επισκευάσιμους». Μιλούσε ο επιτελικός νους, που δεν του αρκούσε η ενεργειακή αυτοτέλεια ως όραμα της χώρας, αλλά απαιτούσε και τη διαφύλαξη της στρατηγικής υποδομής της.  

«Εάν όλα είναι τόσο θετικά, τι κρατάει μια τέτοια εφεύρεση μακριά από την εφαρμογή της σε μεγάλη κλίμακα;».

«Πολλά συμφέροντα και πολλοί απατεώνες» μου απάντησε. Δεν θέλησε να μπει σε στενάχωρες λεπτομέρειες, αλλά μου έδειξε κείμενα που καταδείκνυαν σαφώς ότι είχαν επιχειρήσει ακόμη και να του κλέψουν την πατέντα.

«Οπότε, τώρα, πού βρίσκεστε;».

«Εχω κατοχυρώσει την ευρεσιτεχνία μου σε όλες τις παράκτιες χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Βραζιλία, στο Ισραήλ, στη Νότια Αφρική, στην Ινδία, στην Ιαπωνία, στη Νότια Κορέα, στην Αυστραλία και στη Χιλή, και βρίσκομαι σε διαπραγματεύσεις με σοβαρούς έλληνες επιχειρηματίες για την επένδυση. Ελπίζω ακόμη ότι υπάρχουν Ελληνες που μπορούν να κατανοήσουν την αξία τού να έχεις ανεξάντλητη και δωρεάν ενέργεια, χωρίς εξάρτηση από τρίτους και ρυπογόνους υδρογονάνθρακες».

Τον αποχαιρέτησα εμφανώς σαστισμένος. Είχα συναντήσει προφανώς ένα μοναδικό δείγμα Ελληνα. Ευχόμουν να αποδειχθεί η εφεύρεσή του τόσο καταλυτική όσο μου την παρουσίασε. Αλλά ευχόμουν και οι νέοι μας να αποκτήσουν την «άσβεστη νιότη» και την καινοτόμο σκέψη που έχει αυτός ο αιωνόβιος θρύλος των αιθέρων μας.

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Φως απο μπουκαλια


Πατατα πανω σε δεντρο


Ηλιακο κυταρο απο σμεουρο


Συνδεσμολογια


Φτιαξτε εναν αντιγραφεα χαρακτη


Μετατρεψτε ενα μπετονι σε φαρασι


Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΕΝΟΣ ΕΦΕΥΡΕΤΗ










Πρίν μερικούς μήνες, ο μηχανικός Stefan Nystrom, είχε ανακαλύψει μια μέθοδο για να παράγει ηλεκτρική ενέργεια απο τα κύματα της θάλασσας. Μέχρι τώρα έχουν δημοσιευτεί δεκάδες τέτοιες πατέντες σε όλη την ανθρωπότητα. Οι περισσότερες απο αυτές τις εφευρέσεις έχουν πολύ υψηλό κόστος κατασκευής και μικρή ενεργειακή απόδοση. Οπότε η τιμή ανα κιλοβατώρα, υπερέβαινε τη τιμή της κιλοβατώρας της ΔΕΗ. Η εφεύρεση όμως του Stefan Nystrom, άλλαξε τα δεδομένα. Κατάφερε να φτιάξει μια συσκευή τόσο απλή που μπορεί ο καθένας απο εμας να την κατασκευάσει με υλικά που βρίσκει σπίτι του. Το κόστος ανα κιλοβατώρα είναι μόνο το 5% του κόστους της ΔΕΗ. Πάμφθηνη και άφθονη ηλεκτρική ενέργεια.
Έκανε ένα λάθος όμως. Αγνόησε τα διεθνή οικονομικά συμφέροντα. Πήγε λοιπόν σε μια πάμφτωχη Αφρικανική χώρα τη Γκάνα. Προσπάθησε εκεί να στήσει μια τέτοια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να τροφοδοτεί ένα χωριό. Ξαφνικά οι χρηματοδότες του άρχισαν να φεύγουν.
Μισθοφόροι πρώην στρατιωτικοί του επιτίθονταν και προκαλούσαν ζημιές στη συσκευή του, δεχόταν απειλές συστηματικά. Κάποια στιγμή αποφάσισε οτι πρέπει να φύγει απο την Γκάνα γιατί κινδύνευε η ζωή του. Την ώρα που τηλεφωνούσε (2-9-2008) απο ένα θάλαμο σε έναν δημοσιογράφο για να τον ενημερώσει οτι μέχρι εκείνη την ώρα είχε δεχθεί 3 δολοφονικές απόπειρες, το τηλεφώνημα κόπηκε και απο τότε αγνοείται.
Πρόλαβε μόνο να πεί στον δημοσιογράφο να δημοσιοποιήσει ελεύθερα την πατέντα του στο διαδίκτυο. Όσοι γνωρίζουν απο τεχνολογία έμειναν έκθαμβοι απο την απλότητα της συσκευής και την απόδοσή της. Δεν συγκρίνεται με καμία άλλη.
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν με απλά μέσα να την κατασκευάσουν.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα

http://www.loveforlife.com.au/node/5431

Κατασκευη χειροκίνητης τρόμπας για πηγάδι.


Συλογη νερου απο την ομιχλη


Δειτε πως μαζευουν το νερο απο την ομιχλη στο νεπαλ

Διαφορες κατασκευες με μπουκαλια










Ηλιακος με μπουκαλια



καλλιέργεια Αβοκάντο


ΦΤΙΑΞΤΕ ΕΝΑ ΣΠΟΡΕΙΟ



Πως να μετατρεχετε ενα παλιο παγκο εργασιας σε σπορειο

απο  Chris Perdikis

Δειτε πως ποτιζουμε με νερο της θαλασσας


Κουνουποπαγιδα

για κουνούπια
Υλικά: 200 ml νερού
50 γραμμάρια καφέ ζάχαρη
1 γραμμάριο ζύμης( μαγια)
2-λίτρων πλαστικό μπουκάλι

Ηλιακο πανελ


Κοτετσι ροδα


Παλμικο κοσκινο ποδοκινητο


Χειροκίνητο παλμικό κόσκινο που κατασκευάστηκε στις Αρχάνες Ηρακλέιου Κρήτης, από την Ομάδα του φίλου Γιώργου Ριτσάκη . Χώρίς κατανάλωση ενέργειας απλά η ποδοκίνητη περιστροφή μετατρέπεται σε παλμική.

Φτιαξτε τορνο ξυλου


Φτιαξε μια λιμνουλα


Bedini charger


stirlng αυτοκινητο


Η καλλιέργεια του σιταριού σε λάκκους

Ο Κινέζικος τρόπος καλλιέργειας σιταριού - από 1 σπυρί 50.000 σπυριά ή 35-40 κιλά!
Εικ. 23. Ο λάκκος.
Πως ανακαλύφθηκε ο τρόπος αυτός
Ένας προοδευμένος γεωργός, έσπερνε πάντοτε το σιτάρι της χρονιάς του κατά τον συνηθισμένο τρόπο στα πεταχτά.
Ως παρατηρητικός και ερευνητής, πού ήταν, παρατήρησε, ότι τα σπυριά που του ξέφευγαν και χώνονταν στο χώμα, μακριά από τα άλλα, και μοναχικά, δεν έδιναν πάντοτε δυο - τρία αδέρφια, αλλά πολύ περισσότερα. Συνήθως όμως η πλειοψηφία έδινε τρία και με γερό καλάμι με χοντρά και γεμάτα στάχυα. Αυτό του έκαμε μεγάλη εντύπωση και αποφάσισε τον επόμενο χρόνο, να κάμει αυτό το πείραμα:

Έσπειρε σε κάθε τετραγωνικό μέτρο και ανά ένα σπυρί μέσα σε ένα λάκκο. Όταν φυτρώσανε, είδε ότι όλα αυτά τα μοναχικά σπυριά, έδωσαν από τρία αδέρφια - στάχυα, αρκετά χοντρά. Δηλαδή ανακάλυψε τον αναδιπλασιασμό του σιταριού.
Ο Κινέζος όμως γεωργός δεν ησύχασε. Μόλις είδε τα τρία αδέρφια, ίσως για ν’ αφαιρέσει τα αγριόχορτα, τα παράχωσε αμέσως. Μετά μερικές ήμερες, είδε από τα τρία αδέρφια να φυτρώνουν εννέα. Δηλαδή έδωσε το καθένα άλλα τρία. Το λακκάκι ήταν μικρό και το παράχωμα το γέμισε με χώμα. Αναγκάστηκε λοιπόν γύρω από αυτά τα φυτά - τα αδέρφια - να συγκεντρώνει χώμα. Το ίδιο έκαμε και για δεύτερη και τρίτη φορά και τέταρτη, όλο και παράχωνε όσο έβλεπε νέα αδέρφια. Απόρησε βέβαια και, με την παρατηρητικότητα που τον διέκρινε, ανακάλυψε ότι όσο και παράχωνε τους κόμπους των νέων φυτών, τόσο και ξεφύτρωναν αδέρφια. Τότε κατάλαβε, ότι το σιτάρι έχει την ιδιότητα, άμα σκεπάζουμε τούς κόμπους, να φυτρώνουν νέα αδέρφια.
Ήταν όμως φυσικό, αρκετά από αυτά να ξεραίνονται από την ξηρασία, γιατί και το χώμα ήταν λιγοστό και φυσικά κατρακυλούσε από τον σωρό. Και πάλι δούλεψε το μυαλό του και σκέφτηκε. Για να συγκρατήσω το χώμα και την υγρασία, μου χρειάζεται ένας λάκκος, όσος ο σωρός του χώματος που τον έφτιαξα.
Τον τρίτο χρόνο άρχισε ν’ ανοίγει λάκκους με βάθος 50 πόντους και στο βάθος αυτό, στον πάτο, έχωσε 1 σπυρί (εικ, ,23) . Ο λάκκος ήταν πανομοιότυπος του σωρού. Δηλ. κωνικός. Διότι όσο παράχωνε, τόσο και τον άνοιγε με τα χώματα που πρόσθετε. Προσέχοντας ακόμη περισσότερο και μετρώντας τις ήμερες σε κάθε παράχωμα, καταστάλαξε στη γνώμη, ότι χρειάζεται διάστημα χρόνου από παράχωμα σε παράχωμα 18-21 ημερών. 'Όταν έφτασε στο χείλος του λάκκου, που είχε γεμίσει από τα παραχώματα, κάνοντας λογαριασμό, βρήκε ότι είχε κάμει 10 παραχώματα. Τα στάχυα ήταν άφθονα, μεστά, ζωηρά και έκρινε καλό να σταματήσει πλέον αυτή τη δουλειά.
Ένα όμως μυαλό, σαν κι’ αυτό, δεν ησύχαζε ποτέ. Η περιέργεια τον ώθησε να ξεπατώσει τα στάχυα ενός λάκκου και είχε την υπομονή να τα μέτρηση ένα προς ένα. Και είδε και αντιλήφτηκε ότι ξεπερνούσαν τις 50.000!! Το θαύμα είχε γίνει. Τώρα πλέον περίμενε να δη και πόσο σιτάρι θα πάρει. Θέρισε. Όταν ξεράθηκε η μεγάλη αυτή θημωνιά και αλώνισε, είδε ότι το ένα σπυρί σιτάρι που φύτεψε στο λάκκο του έδωσε 35-40 κιλά!!! Το ίδιο έκαμε και στους άλλους λάκκους και είδε τα ίδια αποτελέσματα.
Είναι ευνόητο ότι μια τέτοια τυχαία ανακάλυψη δεν θα έμενε απαρατήρητη. Άρχισαν να καλλιεργούν κατ’ αυτόν το τρόπο και άλλοι γεωργοί και μάλιστα ο Κινέζος γεωργός έγραψε και στον αυτοκράτορα της Κίνας, ο όποιος διέταξε πλέον να εγκαταλειφτεί ο τρόπος στα πεταχτά και να εφαρμοστή ο νέος τρόπος.
Τα μαύρα τετράγωνα είναι τα μέρη πού ανοίγονται οι λάκκοι. Τα μαύρα τετράγωνα είναι αυτά που θα δεχθούν τον λάκκο και τον σπόρο. Τα άλλα τρία θα μείνουν σε καλλιεργημένη αγρανάπαυση.
Πως δικαιολογείται το σύστημα
Το σύστημα αυτό στηρίζεται επάνω σε κάποια επιστημονική αρχή, η όποια και είναι πραγματική και όχι θεωρητική. Είναι δε η εξής:
Κάθε παράχωμα φυτού, πάντοτε δίνει δύναμαι στο φυτό να γεννήσει περισσότερες ρίζες, οι όποιες τροφοδοτούν το φυτό και επί πλέον το αναγκάζουν να δώσει παρακλάδια ή αδέρφια, όταν παραχωθεί. Αυτό το βλέπουμε και στη φύση. Μας είναι γνωστό, ότι κατά το σημερινό σύστημα στα πεταχτά, όταν σπέρνουμε σε ένα τετραγωνικό μέτρο 100-200 σπόρους σιταριού, να μη δίνουν τα ίδια στάχυα ο κάθε σπόρος. Ο ένας δίνει τρία στάχυα, ο άλλος 5, 8, 10 και κάποτε, περισσότερα.
Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Διότι πάνω από το ένα σπυρί, έπεσε ένας βώλος ή και δημιουργήθηκε ένα υψωματάκι από χώμα, την εποχή δε εκείνη, που επρόκειτο να γίνει το αδέλφωμα, έβρεξε, και η βροχή σκόρπισε το λίγο χώμα, το οποίο έπεσε επάνω στο φυτό. Είναι ευνόητο, ότι το παράχωμα αυτό, πολλαπλασίασε τα στάχυα. Στο άλλο σπυρί του σιταριού ίσως υπήρχε μεγαλύτερο ύψωμα από χώμα και γίνηκαν δύο και τρία παραχώματα και γι’ αυτό έφτασε να γεννήσει 30 αδέρφια ή και περισσότερα. Στο άλλο σπυρί γεννηθήκανε 3 μόνον στάχυα, γιατί δεν υπήρχε ούτε ύψωμα από χώμα, ούτε κανένας βώλος, που με τη βροχή να έλιωνε για να παραχώσει το φυτό. Συνεπώς, εκείνο το όποιο προ πολλού μας δίδαξε η φύση, εμείς δε μπορούσαμε επί τόσους αιώνες να το καταλάβουμε. Έπρεπε να βρεθεί ο έξυπνος Κινέζος να το καταλάβει και αυτό βέβαια από σύμπτωση, άλλα και από τη μελέτη που έκανε ή το πείραμα, για να διαδοθεί στην Κίνα. Αυτό δηλαδή, που έκαναν η βροχή και ο αέρας, καμιά φορά, τώρα γίνεται με το χέρι του ανθρώπου σήμερα.
Αυτός είναι ο λόγος που τα ασβάρνιστα χωράφια, δίνουν μεγαλύτερη απόδοση, γιατί δεν φεύγει το νερό και λιώνει το χώμα, το οποίο σκεπάζει τους κόμπους, οι οποίοι γεννοβολούν αδέλφια.
Μια άλλη σπουδαία εργασία, πού εξηγείται απ’ αυτό το φυσικό παράχωμα, είναι το σβάρνισμα του κριθαριού, που γίνεται σε άλλες χώρες, προ παντός στη Γαλλία. Όταν το σπαρμένο κριθάρι φτάσει στους 15 πόντους, οι γεωργοί σβαρνίζουν με οδοντωτή σβάρνα το σπαρτό. Το σβάρνισμα αυτό, σπάζει μερικά μικρά φυτά, άλλα όμως τα παραχώνει με το χώμα που ανακατεύουν τα δόντια της σβάρνας. Έτσι το σπαρτό του κριθαριού γίνεται μαλλιά - κουβάρια και στην κατάσταση αυτή, οποίος το δει αποκαρδιώνεται. Εν τούτοις, αυτό το ανακάτεμα, ευνοεί το παράχωμα και με την μικρή υγρασία που υπάρχει, μετά μερικές ημέρες, παίρνει επάνω του το σπαρτό, αδερφώνει πολύ και γεμίζει το χωράφι από στάχυα. Η απόδοση του είναι αρκετή. Το κριθάρι ακόμη, έχει την ιδιότητα να αδερφώνει πάρα πολύ και τα σπαρμένα φυτά, όπου τύχουν σε κόμπο μέσα στο χώμα, να φυτρώνουν και να βγάζουν ρίζες.
Άλλο επίσης αποτέλεσμα που βγαίνει από την μελέτη της φυσιολογίας του σιταριού, είναι και ότι ποτέ δεν πρέπει να σβαρνίζεται το χωράφι, όταν σπέρνεται στα πεταχτά μετά τη σπορά, αλλά να αφήνονται οι βώλοι, όπως είναι. Αυτό θα συντελέσει, όπως αναφέραμε παραπάνω στο αδέλφωμα πιο πολύ γιατί, με την βροχή και τον αέρα οι βώλοι τρίβονται και παραχώνουν τα φυτά.
Άλλοι παράγοντες που επιδρούν στο γεννοβόλημα των αδελφιών.
Η θερμοκρασία
Το προσόν του αδερφώματος, είναι βέβαια η βάση, αλλά χρειάζονται και άλλοι παράγοντες, όπως η υγρασία και η θερμοκρασία να συντρέξουν. Αν δεν υπάρχει υγρασία, τα αδέρφια θα ξεραθούν ή δεν θα μεγαλώσουν και δεν θ’ αποδώσουν. Προ παντός χρειάζεται η υγρασία, διότι η θερμοκρασία υπάρχει από τον Αύγουστο ως τον Ιανουάριο. Κατά το διάστημα αυτό το φυτό-σιτάρι, βρίσκει την ευκαιρία να παραχθεί πέντε και έξι φορές. Μόλις πέσουν τα κρύα, η ανάπτυξη περιορίζεται οπωσδήποτε, άλλα δεν παύει να αναπτύσσεται το ριζικό σύστημα, αλλά και το φυτό. Κατά συνέπεια και κατ’ αυτό το διάστημα, θα παρακολουθούμε τους κόμπους και θα παραχώνουμε εφ’ όσον μας επιτρέπει ο καιρός. Οι ημέρες τότε του χρονικού διαστήματος των 21 ημερών  πολύ πιθανόν να αυξηθούν, γιατί ημείς θα παρακολουθούμε τούς κόμπους.
Μόλις πάλι αρχίσει ο καιρός να γλυκαίνει κατά τον Φεβρουάριο - Μάρτιο και το φυτό παίρνει τ’ απάνω του και προχωρεί η ανάπτυξή του, εμείς θα εξακολουθήσουμε τα παραχώματα, το καλάμι θα μεγαλώσει πολύ θα σκληρύνει λίγο και τότε θα σταματήσει το γεννοβόλημα των κόμπων. Αυτή η εποχή είναι περί τα μέσα ή τα τέλη του Απριλίου, κατά το κλίμα τού τόπου. Από δω και πέρα, παύουν πλέον τα παραχώματα και αφήνεται το φυτό να μεστώσει, να ξεσταχυάσει, να ανθίσει και να δέσει τον καρπό του. Τότε και ξαπλώνει όχι μονάχα στο ένα τετραγωνικό μέτρο του λάκκου, αλλά και στα άλλα αγραναπαυμένα τετρ. μέτρα από τα οποία, συνήθως, πιάνει τους 20-25 πόντους γύρω του. Πρέπει όμως να ξέρουμε, ότι δεν πιάνει τόπο το εναέριο τμήμα του φυτού. Πιάνουν υπογείως οι άφθονες ρίζες, οι οποίες ναι μεν χώνονται βαθιά κάτω στο έδαφος, αλλά και στα πλάγια περισσότερο, δηλαδή στα υπόγεια χώματα των άλλων τριών τετραγωνικών μέτρων. Για αυτό τον λόγο, τροποποιήσαμε το σύστημα και συνιστούμε ότι χρειάζεται στην αρχή ένα βαθύ όργωμα, για να αφρατύνει και ξεμποσκάρει το χώμα, να αερισθεί και έτσι οι ρίζες να είναι δυνατόν να ξαπλωθούν και πλαγίως. Όπως βλέπομε στην εικ. 23, τα γειτονικά τετράγωνα, τα αγραναπαυμένα, φαίνεται ότι μένουν αργά, ενώ στην πραγματικότητα αφήνονται για να εξυπηρετούν την χλωρή θημωνιά των σταχυών.
Η υγρασία
Άλλος σπουδαίος παράγοντας είναι η υγρασία και είναι απαραίτητη. Χωρίς αυτήν τα φυτά θα ξεραθούν, δε θα αδερφώσουν, δε θα κινηθούν οι ρίζες για να ρουφήξουν θρεπτικές ουσίες και να τις μεταφέρουν προς το εναέριο τμήμα, ούτε κατόπιν να τις διαμοιράσουν στα όργανα του φυτού.
Ο έξυπνος Κινέζος, το είχε αντιληφθεί αυτό αμέσως, όταν παράχωνε και δημιουργούσε το σωρό. Είδε ότι ξηραίνονταν τα στάχυα και οι ρίζες. Γι’ αυτό και αφού προτίμησε να ανοίξει τον λάκκο ως 40 πόντους βάθος και πανομοιότυπο με τον σωρό, δηλαδή χονανοειδή, για να περιορισθούν εκεί μέσα οι ρίζες, όπου και υπάρχει υγρασία, πάντοτε και η εξάτμιση είναι μικρή. Η υγρασία φυσικά δημιουργείται με τις βροχές. Κατασταλάζει μέσα στο λάκκο και ξεχύνεται στα πλάγια του. Άλλο νερό απ’ αυτό δεν πέφτει στην επιφάνεια. Είναι το ίδιο που σουρώνεται προς τα βαθύτερα στρώματα και δημιουργεί την υγρασία. Όπως είναι αγραναπαυμένο το χωράφι, δεν γίνεται μεγάλη εξάτμιση. Μένει λοιπόν αρκετή υγρασία από τον Αύγουστο (πρωτοβρόχια) ως τον Απρίλιο ακόμη, η οποία εξυπηρετεί όλα τα αδέρφια με τις ρίζες. τους. Το σπουδαιότερο δε είναι ακόμη ότι και πέρα από τον Απρίλιο κατά την κριτική περίοδο, τότε δηλαδή που βρίσκονται τα στάχυα στο γάλα τους, υπάρχει αρκετή υγρασία, γιατί όλη η θημωνιά σκεπάζει το λάκκο και τα γύρω του, γιατί δεν εισχωρούν βαθιά οι ηλιακές ακτίνες. Στα βαθιά στρώματα, που χώνονται οι ρίζες υπάρχει κι έτσι είτε βρέξει είτε δεν βρέξει, η σοδειά είναι εξασφαλισμένη και μάλιστα στην πιο κρίσιμη στιγμή της αναπτύξεως του φυτού.
Ο αερισμός
Εδώ το ζήτημα είναι πιο λεπτό. Στα χώματα, γίνεται ο αερισμός με το παράχωμα, το οποίο μάλιστα από την χαλαρότητα του δεν επιτρέπει και την εξάτμιση της υγρασίας, η όποια και ενισχύεται στο εναέριο τμήμα της θημωνιάς με την ατμοσφαιρική υγρασία, τον υγρό αέρα που πάντοτε υπάρχει κατά την άνοιξη. Όσο προχωρεί όμως, μεγαλώνοντας τα φυτά, από την πληθώρα των σταχυών, δημιουργούνται εμπόδια οπωσδήποτε στο εσωτερικό της θημωνιάς και ο αέρας πάντοτε δεν κυκλοφορεί πολύ. Απ’ αυτή τη κατάσταση, μύκητες πιθανό να μη δημιουργηθούν γιατί ο σπόρος έχει απολυμανθεί, αλλά έντομα είναι αδύνατον να μη φωλιάσουν.
Για αυτό και ο γεωργός, πρέπει να ψαχουλεύει προσεκτικά για να μην επιτρέψει στα έντομα τα οποία είναι αρκετά, να προσβάλλουν το σιτάρι, να δράσουν. Τα πειράματα σε διάφορες γεωργικές περιφέρειες θα μάς δείξουν κατά πόσο η σκέψη που κάνομε είναι σωστή. Γιατί τα βιβλία από τα οποία παίρνομε τα συστήματα, δεν αναφέρουν τίποτε απολύτως για αρρώστιες.
Και για τον αερισμό μάς πληροφορούν ότι γίνεται θαυμάσια, χωρίς καμιά επέμβαση του καλλιεργητού και ότι τα στάχυα δεν παθαίνουν απολύτως τίποτε.
Απ’ όλη αυτή την ανάλυση που κάναμε παραπάνω, Υποδεικνύεται ότι το σύστημα αυτό είναι καλά μελετημένο και βασίζεται επάνω σε επιστημονικές αρχές, ο συνδυασμός των οποίων και το καλό ρεγουλάριαμα, δίνουν τη μεγάλη απόδοση τόσων κιλών από ένα μόνο σπυρί.
Στην αρχή το σύστημα είναι απλό και εύκολο. Και όμως παρουσιάζει πολλές τεχνικές λεπτομέρειες, τις όποιες πρέπει να προσέξει ο καλλιεργητής, γιατί αλλιώς δεν θα επιτύχει η καλλιέργειά του. Π.χ. αν αφήσει και του ξεφύγει ο κόμπος, το φυτό δεν ξαναδερφώνει. Μένει με τα αδέλφια που γέννησε. Αν αφήσει τα χώματα σφιχτά, οι ρίζες δεν μπορούν να προχωρήσουν. Για αυτό χρειάζεται το βαθύ όργωμα. Αν δεν αφήσει δίπλα στο λάκκο τα τρία τετραγωνικά μέτρα αγραναπαυμένα, δεν θα βρουν οι ρίζες εύκολα χώμα μπόσικο να χωθούν. Εξασφαλισμένος είναι μονάχα από την υγρασία, που πάντοτε υπάρχει.
Μερικές ακόμη χρήσιμες καλλιέργειες
Χρήσιμο είναι οι λάκκοι ν’ ανοίγονται λίγο πρωτύτερα από τη σπορά, για να αερισθούν καλά, να ηλιασθούν τα χώματα και ψοφήσουν τυχόν βλαβερά μικρόβια πού θα υπάρχουν και εξουδετερωθούν άλλα δηλητήρια, αν το χωράφι ήταν σπαρμένο τον προηγούμενο χρόνο πάλι με σιτάρι. Επίσης, αν βρέξει, να κατασταλάξει στο κάτω μέρος λίγο νερό, να δημιουργηθεί υγρασία και ο σπόρος να φυτρώσει γρήγορα.
Χρήσιμο είναι στην επιφάνεια του λάκκου, όταν πρόκειται να φυτέψουμε το σπόρο, να ανακατέψουμε με το χώμα και μια χούφτα χωνεμένη κοπριά, ούτως ώστε άμα φυτρώσει το φυτό να βρει αμέσως θρεπτικές ουσίες. Αλλά και προηγουμένως ακόμη κατά το δεύτερο ελαφρό όργωμα αν το κάνουμε, διότι το βοήθημα που χρησιμοποιώ δεν το αναφέρει. Λίπανσης σε ολόκληρο το χωράφι δεν χρειάζεται.
Σπουδαιότατο είναι να μην είναι το παράχωμα πολύ παχύ. Το πολύ ως ενάμισι δάχτυλο και απαλό, ελαφρό, όχι πατημένο για να κυκλοφορεί ο αέρας. Όταν πρόκειται να κάνουμε τα άλλα παραχώματα, να σγαρλίζουμε το χώμα και να σπάζουμε τα τριχοειδή αγγεία του χώματος από τα οποία εξατμίζεται το νερό, η υγρασία του λάκκου και έπειτα να προσθέτουμε και άλλο χώμα.
Πως καλλιεργήθηκε και στη Ρωσία
Το σύστημα αυτό εξακολουθεί ακόμη στην Κίνα και σε αρκετά διαμερίσματα, κοντά στα άλλα συστήματα. Αλλά και στη Ρωσία είχε εισαχθεί. Κατά τον Ρωσοΐαπωνικό πόλεμο, χιλιάδες Ρώσων στρατιωτών, είχαν κατακλύσει την Κίνα. Μια μέρα κατά την άνοιξη, οι στρατιώτες του Τσάρου είδαν τούς χωρικούς να βγαίνουν σαν σμήνη ακριδών, γέροι και παιδιά, με μια τσάπα και με λίγο σιτάρι σ’ ένα μαντήλι, κρεμασμένο στο ζουνάρι τους. Πήγαιναν σαν σε πανηγύρι για να σπείρουν. Οι Ρώσοι στρατιώτες άρχισαν να συζητούν και το θεωρούσαν γελοίο. Χωρίς βόδια, χωρίς αλέτρι και αρκετό σπόρο, πως είναι δυνατόν να σπαρθούν τα χωράφια; Αλλά και οι αξιωματικοί τους, όταν το έμαθαν πήγαν και αυτοί όλοι ομαδικά για να δουν τι συμβαίνει.
Τούς ρώτησαν λοιπόν τι πρόκειται να κάνουν και οι Κινέζοι χωρικοί απάντησαν:
- Θα σπείρουμε σιτάρι.
- Και είναι δυνατόν, τούς ρώτησαν, να συγκομίσετε με λίγα σπυριά σιτάρι μεγάλη εσοδεία; Εμείς στη Ρωσία σπέρνομε σε μεγάλη έκταση και ποσότητα σιταριού, μεγάλη ποσότητα.
Τότε ένας γέρος Κινέζος, ο οποίος ήξερε το ιστορικό είπε:
- «Και εμείς στη παλιά 'εποχή έτσι σπέρναμε, όπως και σεις σήμερα. Τώρα όμως κατά τον τρόπον αυτό, έχουμε πολύ μεγάλη εσοδεία και πολύ πλούτο».
Όταν οι στρατιώτες επέστρεψαν στην πατρίδα τους άρχισαν και αυτοί να καλλιεργούν κατά τον ίδιο τρόπο και επέτυχαν περισσότερο από τους Κινέζους.
Έτσι διαδόθηκε και στη Ρωσία, χωρίς βέβαια νι βεβαιώσω αν εξακολουθεί να εφαρμόζεται ακόμη. Έγιναν δε και πειράματα επανειλημμένως και έδωσαν ακόμη καταπληκτικά αποτελέσματα. Άλλα και ο Έλληνας πρόξενος της πόλεως Νικολάϊεφ κ. Ζυγομαλάς, που παρακολούθησε τα πειράματα, είχε γράψει τρία ολόκληρα άρθρα, κατά τον Φεβρουάριο του έτους εκείνου, στην εφημερίδα «ΙΙατρίς» των Αθηνών, εκθειάζοντας το σύστημα.
Να τι γράφει στο τέλος του τελευταίου άρθρου του:
«Ευχής έργον θα ήτο, αν οι γαιοκτήμονες έκαναν χρήση του νέου τούτου συστήματος, καθ’ όσον εις μικρά προ παντός κτήματα δεν απαιτεί πολλά έξοδα, με την ελπίδα, ότι θέλει συντέλεση προς όφελος πάντων».
Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ
Είναι δυνατόν να εφαρμοστή ο τρόπος αυτής καλλιέργειας και στη χώρα μας;
Γιατί όχι; Το κλίμα και το έδαφος της χώρας μας ευνοούν τη διάδοση του. Εργατικά χέρια υπάρχουν άφθονα. Μάλιστα έχομε και υποαπασχόληση. Και αν υποθέσουμε, ότι έχουμε ένα στρέμμα καλό χωράφι, δεν παίζει κανένα ρόλο αν είναι πεδινό ή λίγο κατηφορικό. Όχι όμως και αμμουδερό. Αργιλοαμμώδες ή αμμοαργιλώδες, βαθύ και ελαφρό, ώστε οι ρίζες του σιταριού να χώνονται βαθειά και εύκολα και να μεγαλώνουν για να συγκρατούν το καλάμι.
Μπορεί όμως το σιτάρι να προκόψει και στα ασβεστώδη, άλλα πρέπει να υπάρχει περισσότερη υγρασία.
Έδαφος οργωμένο και σε μεγάλο σχετικώς βάθος, ώστε να είναι δυνατόν ν’ απορροφά η ρίζα περισσότερο νερό και αέρα, για να διευκολυνθούν σε χημικές και μικροβιολογικές ενέργειες μέσα σ’ αυτό και να συγκρατηθεί αρκετή υγρασία κατά την άνοιξη.
Έδαφος πλούσιο σε θρεπτικές ουσίες, ώστε η ρίζα να βρίσκει άφθονα τα στοιχεία, που απαιτούνται για την ανάπτυξη του και να τα αφομοιώνει καθ’ όλο το διάστημα που βλαστάνει.
Το χώμα, είναι η μάννα, που θα θρέψη το σιτάρι. Είναι φυσικό, αφού θα βυζαίνεται να βρίσκεται σε καλή κατάσταση υγείας, ευρωστίας και αντοχής.
Το βάθος θα μας δώσουν τα οργώματα. Αυτά ανακατεύουν, διορθώνουν και αφραταίνουν τα χώματα.
Το βάθος, όπως αναφέραμε, χρησιμεύει να έρχονται προς τα κάτω οι ρίζες. Πρέπει να ξέρουμε ότι η ρίζα του σταριού κατεβαίνει πολύ προς τα κάτω. Φθάνει ως 80 πόντους.
Μερικά πειράματα, απέδειξαν ότι: 820 ρίζες είχαν φθάσει στους 20 πόντους, 26 ρίζες είχαν φθάσει στους  54-78 πόντους,200 ρίζες είχαν φθάσει στους 26-54 πόντους.
Άλλοι επιστήμονες, βρήκαν ρίζες σιταριού σε βάθος μέχρι 1,25 του μέτρου. Ώστε ο τρόπος αυτός, απαιτεί χωράφια βαθιά. Θέλει ψαχνό και δυναμωμένο χώμα, αφράτο.
Το σύστημα δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε εκτεταμένα χωράφια, γιατί απαιτεί και πολλά μεροκάματα, αλλά και απασχόληση.
Οι Κινέζοι δεν καλλιεργούν, δεν οργώνουν καθόλου το χώμα. Έτσι, όπως είναι, ανοίγουν τους λάκκους. Εκεί όμως τα χώματα είναι ψαχνά και συγκρατούν υγρασία, γιατί βρέχει. Στα δικά μας μέρη οι βροχές είναι λιγοστές και πρέπει να τις συγκρατήσουμε.
Οργώματα
Θα συγκρατήσουμε τις βροχές με ένα βαθύ όργωμα, βάθους περίπου 40 πόντων, και ένα άλλο σταυρωτό και σβάρνισμα. Το χωράφι θα είναι έτοιμο και καθαρό από αγριόχορτα.
Χώρισμα
Αν θέλουμε να το λιπαίνουμε, κάνουμε όπως αναφέραμε και στους άλλους τρόπους. Το χωρίζομε σε 1000 τετρ. μέτρα και σε κάθε τετράγωνο των 4 μέτρων, σπέρνουμε μόνο το ένα τετρ. μέτρο. Τα άλλα τρία, όπως φαίνονται στην εικ. 23, μένουν ανέπαφα, χωρίς σπόρο. Δηλαδή ακολουθούμε την καλλιεργημένη αγρανάπαυση σε 4 χρόνια.
Άνοιγμα λάκκων
Στο κομμάτι του τετρ. μέτρου σκάβουμε ένα λάκκο, βάθους 30-40 πόντων, κωνοειδή, όπως φαίνεται στην εικ. 23. Τοποθετούμε τα χώματα σε σωρό, χωρίς να τα σκορπίσουμε. Τα χώματα θα είναι ομοιόμορφα με το υπέδαφος. Ο  λάκκος θα ανοιχτεί, μόλις σταματήσουν τα πρωτοβρόχια, ώστε το χώμα να είναι δροσερό και να σκάβεται εύκολα, θα τον αφήσουμε να αερισθεί 1-2 μέρες και κατόπιν ενεργούμε ως εξής:
Σπορά
Διαλέγουμε σπόρο μεστωμένο, τον οποίον απολυμαίνουμε ως 300 γραμμάρια. Τον παίρνομε από την ποικιλία πού σπέρνεται στον τόπο μας. Πρέπει όμως να προτιμώνται οι ποικιλίες σιταριού πού αδερφώνουν εύκολα, δεν ρίχνουν τον σπόρο τους και δεν πλαγιάζουν, αντέχουν στον λίβα, σε κάθε αρρώστια καί αναπτύσσονται εύκολα. Στο βάθος του λάκκου, πού είναι σαν χωνί και σε βάθος 3-4 πόντων, χώνουμε ένα γερό κόκκο σιταριού.
Σημειώνομε καλά την ημέρα της σποράς. Έτσι εξακολουθούμε τη δουλειά, ως ότου σπείρουμε από ένα κόκκο σε όλους τους λάκκους που ανοίξαμε, δηλαδή στους 250. Τα άλλα τετραγωνικά μέτρα θα μείνουν καθαρά καλλιεργημένα και ανέπαφα.
Αν τα χώματα είναι αδύνατα, μπορούμε στον πάτο του λάκκου να ανακατέψουμε με το χώμα και μια χούφτα χωνεμένη κοπριά, φυτεύουμε το σπόρο και τον αφήνουμε ήσυχο.
Τα παραχώματα
Έχει παρατηρηθεί πώς το σιτάρι φυτρώνει από 5-10 ημέρες, ανάλογα με την υγρασία του χωραφιού και τη θερμοκρασία πού επικρατεί στο μέρος εκείνο. Μόλις φυτρώσει βλέπουμε ένα φυλλαράκι και το καλάμι. Από τότε που θα φυτρώσει, δηλαδή κατά τη δεκάτη ημέρα, όσο μεγαλώνει το καλάμι δημιουργεί κόμπους. Εμείς Θέλουμε ένα κόμπο, τον πρώτο. Μόλις φανερωθεί περίπου μέσα σε 18-20 ημέρες, άλλοτε ενωρίτερα και άλλοτε αργότερα, κατά τη θερμοκρασία που υπάρχει, αμέσως θα πάρουμε χώμα και θα σκεπάσουμε αυτό τον κόμπο, λίγο βέβαια και ως δύο πόντους μαζί με το καλάμι.
Ο κόμπος αυτός θα αμολήσει ρίζες και θα βλαστήσουν από το χώμα, όχι περισσότερα από τρία αδέλφια με κόμπους, τρία καλάμια με τα φύλλα τους. Πάλι εμείς πού θα παρακολουθούμε, όταν δούμε ότι έφτασαν οι 18-21 ήμερες, σκεπάζομε με χώμα τα τρία αδέρφια, οπότε πάλι θα φυτρώσουν ρίζες και από τρία τουλάχιστον αδέρφια με κόμπους,
Δηλαδή μετά κάθε παράχωμα ό αριθμός των αδελφιών θα τριπλασιάζεται κατά τον έξης τρόπο:
Μετά το 1ο παράχωμα φυτρώνουν 3 αδέρφια, μετά το 2ο φυτρώνουν 9 αδέρφια, μετά το 3ο  φυτρώνουν 27 αδέρφια κ.λ.Οι δοκιμές τού 1908 στη Ρωσία και με 10 παραχώματα, έδωσαν 59.049 και τού 1909 έδωσαν τον καταπληκτικό αριθμό των 177.147 αδελφιών σε 11 παραχώματα.
Για 10 παραχώματα απαιτούνται 33 εβδομάδες από τις οποίες τρεις θα περάσουν από την πρώτη αύξηση μετά τη σπορά, έπειτα δε για κάθε παράχωμα απαιτούνται τρεις εβδομάδες ή και λιγότερες, ανάλογα με το κλίμα.
Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να σχηματιστεί δεύτερο γόνατο ή κόμπος, γιατί τότε δεν γίνεται τίποτε.
Ο λάκκος όταν έχει βάθος 30 πόντους, είναι αρκετός για 10 παραχώματα. Όταν έχει 40 πόντους για 13 παραχώματα, ως ότου να γεμίσει και αν βέβαια προφτάσει.
Που πάνε οι ρίζες
Οι ρίζες πού φυτρώνουν από κάθε παράχωμα, χώνονται προς τα κάτω, αλλά όσο προχωρούμε προς το γέμισμα του λάκκου και προς τα πλάγια, πάντοτε θα παραχώνεται όλη η επιφάνεια του λάκκου μαζί με τον κόμπο. Οι ρίζες όσο πληθαίνουν και μεγαλώνουν, τόσο και τραβούν θρεπτικές ουσίες από το χώμα. Οι λάκκοι πάντοτε είναι ανοιχτοί, ως εκεί πού παραχώσαμε τα φυτά και μπορούμε να σπείρουμε από τον Αύγουστο ως τον Νοέμβριο μέχρις ότου ν’ αρχίσουν τα κρύα και σταματήσει το φυτό την ανάπτυξη του. Αν έχουμε λιπάνει όλο το χωράφι με τα ανάλογα χημικά λιπάσματα, τότε με τις βροχές θα λιώσουν και θα δυναμώσουν το φυτό πού συνεχώς θα μεγαλώνει. Εάν βρέξει, μετά το φύτρωμα και πνιγούν τα φυτά τα φυτρωμένα, γιατί πιθανόν να γεμίσει ό λάκκος νερά, τότε ασφαλώς πρέπει ν’ αρχίσουμε από την αρχή. Μπορούμε και την άνοιξη ακόμη αλλά τότε σπέρνουμε περισσότερους σπόρους ατούς λάκκους, ως 3, για ν’ αποφύγουμε την αργοπορία τού πολλαπλασιασμού.
Πόσο θα διαρκέσει το παράχωμα
Άμα περάσει ο χειμώνας, ο λάκκος αφήνεται, αν θέλουμε, με 7-8 παραχώματα ήσυχος. Τα στάχυα αναπτύσσονται. Αν όμως θέλαμε, πάλι μπορούμε να εξακολουθήσουμε να ενεργούμε κάθε 3 εβδομάδες το παράχωμα. Σταματούμε στους 3 τελευταίους μήνες προ του θερισμού, δηλαδή κατά τον Απρίλιο, οπότε θ’ αρχίσει να αναπτύσσεται Κάι ο καρπός. Κατά τον Μάρτιο, όταν αρχίζουν τα στάχυα να μεγαλώνουν, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, για να προλαβαίνουμε τα παραχώματα. Δηλαδή άμα δούμε ότι τα φυτά ανεπτύχθησαν λίγο, αμέσως να κάνουμε το παράχωμα και έπειτα να εξακολουθήσουμε κάθε 21 ημέρες να παραχώνουμε. Βρέχει δεν βρέχει η δουλειά θα γίνεται, άμα η βροχή σταματήσει και πιει το χώμα το νερό. Άμα όλοι οι κόμποι, που παρουσιάζονται, παραχώνονται και ισοπεδώνεται το χώμα του λάκκου, τότε θα έρθει στιγμή που θα γεμίσει ο λάκκος με στάχυα. Τότε φυσικά θα σταματήσουμε, αλλά αν φυτρώσουν αγριόχορτα, πρέπει να ξεπατωθούν χωρίς αναβολή. Το γύρω χώμα πρέπει να είναι ολοκάθαρο.
Τι μπορεί ν αποδώσει το σύστημα
Αν περιοριστούμε μόνο σε 10 παραχώματα και έχουμε κατά τον χειμώνα στο τετραγωνικό μέτρο 60.000 στάχυα, πού προήλθαν από το ένα σπυρί του σιταριού και υπολογίσουμε ότι από κάθε αδέρφι, θα πάρουμε ένα στάχυ, πού θα μας δώσει 20 σπυριά, τότε το ένα σπυρί θα δώσει 60.000 X 20 = 1.200.00 κόκκους. Επάνω σε 5 πόντους τετραγωνικούς, είναι δυνατόν να σχηματισθούν 50-60 στάχυα, χωρίς να πέφτει η ποιότητα του άχυρου και του σταριού .
Εάν λάβουμε υπ.’ όψιν μας πως ένα στρέμμα αποτελείται από 1.000 τετρ. μέτρα και φυτέψουμε από ένα κόμπο σε κάθε τέταρτο του τετραγώνου, η σοδειά θα είναι 250 λάκκοι, προς 40 κιλά ο καθένας = 10.000 κιλά στο στρέμμα και με αγραναπαυμένα, άλλα 750 τετράγωνα. Κάθε χρόνο να χρησιμοποιούμε και από ένα. Όλη η εργασία γίνεται από τον παραγωγό και μόνο.
Γιατί δεν διαδόθηκε τότε;
Οι λόγοι είναι οι ίδιοι, όπως και στο σκαλιστικό και στο φυτευτικό. Η φασαρία, θέλει αρκετά μεροκάματα και επίβλεψη και ο γεωργός βαρύνεται. Δεν εννοεί να κρατεί λογαριασμούς.
Η χαμηλή κοινωνική στάθμη, που τον εμποδίζει να εφαρμόζει τους προοδευτικούς τρόπους καλλιέργειας. Ούτε μπορεί να φαντασθεί ότι, όταν έχει ένα φυτό πολλές ρίζες, τραβά από το έδαφος και πολλές θρεπτικές ουσίες.
Διότι απαιτεί περισσότερα έξοδα από τα έξοδα των άλλων τρόπων. Το σύστημα δεν φαίνεται καθόλου στην Ευρώπη παρά μόνον κατά τον 20ο αιώνα και αυτό εκ τύχης.
Τα ελαττώματα του είναι ότι δεν προσφέρει βοσκή στα ζώα, όπως τα άλλα συστήματα και ότι αφήνει αγραναπαυμένα τα 3/4 του στρέμματος.
Για να εφαρμοστή το σύστημα από τους φτωχούς γεωργούς, γιατί αυτούς συμφέρει περισσότερο επειδή δεν διαθέτουν πολλά στρέμματα γης, πρέπει πρώτα να γίνουν πειράματα και να δοθεί μεγάλη προσοχή στο χώμα, στο παράχωμα, στον καιρό και τη θερμοκρασία και να κοπρίζει ή να λιπαίνει.

Πηγή: Το σιτάρι και η συμφέρουσα καλλιέργειά του – Εμ. Ανάση (Γεωπόνου)
ftiaxno.gr

Ηλιακος φουρνος απο ελληνα κατασκευαστη


Μηχανη stirling απο το σχολειο της λαρισας

Κοτετσι με ροδες


Θερμοκηπιο


Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Mετατρεψτε τα πλαστικα σε πετρελαιο


Δειτε αν το εδαφος ειναι αλκαλικο η οξινο


Κατεβαστε το αρχειο zip

Free Energy - Magnetic Motor


3000 Watt Generator Powers Itself, Grinder & Drill Press.

Μαγνητικος κινητηρας με σταθερους μαγνητες


18 ΣΕΛΙΔΕς ΤΗΣ ΠΑΤΕΝΤΑΣ ΤΟΥ

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Μια πληροφορια για το κοψιμο του μπουκαλιου

MIA ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΗΠΙΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΠΑΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΗ  Pa Koul

ΣΧΕΤΙΚΆ ΜΕ ΤΟ ΚΟΨΗΜΟ ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΑΛΙΟΎ
ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ!! μετά από ένα σορό τρόπους που βρίκα ότι δε γίνεται.. τουλάχιστον με το δεδομένο μπουκάλι από κρασί που είχα πρόχειρο.. πήρα ένα παραδοσιακό κοφτη τζαμιού.. να θυμηθώ τα νιάτα μου.. η πρώτη δοκιμή.. το στριμοξα στο καλοριφέρ.. σε ένα τραπεζάκι.. έβαλα τον κόφτη σε ένα κοματάκι ξύλο για να μου δόσει σταθερό ύψος.. κι άρχισα να το γυρίζω πιέζοντάς μέχρι που χαράκτηκε γύρω γύρω.. μετά έδεσα ένα παξημάδι μέ ένα σπάγκο το έβαλα μέσα στο μπουκάλι στο ύψος της χαρακιάς.. κι άρχισα να το καμπανίζω.. χτυπόντας από μέσα.. παρακολουθόντας το γυαλί να ανοίγει.. αργά και βασανιστικά.. ήταν μικρό το παξημάδι που χωρούσε στο στόμιο.. ίσως αν χωρούσε μεγαλήτερο να ήταν πιό εύκολο..
μετά χάραξα ένα άλλο μπουκάλι.. έβαλα ένα κατσαρόλι να βράζει.. και σε ένα άλλο έβαλα παγωμένο νερό.. έβαλα το μπουκάλι στο βραστό νερό αρκετή ώρα να ζεσταθεί.. και μετά το βούτηξα στο παγωνμένο.. φάνικε η τομή.. αλλά μόνο στο μισό πάχος του γυαλιού.. επανέλαβα την διαδικασία.. το άφισα περισσότερη ώρα στο βραστό νερό.. κι όταν το έβαλα στο παγωμένο.. έριξα και μέσα παγωμένο νερό.. δεν άκουσα ούτε έιδα κάτι να γινεται.. απογοητευμένος.. τράξηξα το μπουκάλι.. ΚΑΙ ΤΟ ΚΆΤΩ ΜΈΡΟΣ ΕΊΧΕ ΑΠΟΧΩΡΊΣΤΕΊ.. εύκολα και πολύ καθαρά..